Kapılar açık, kapılar kapalı. İhtimal hesaplarına yenilmişken bile, en büyük korku, kapının ardında duran Ben’in açığa çıkmasıyken, kapıyı çalmak kolay değil. Senin kalbinde, seninle birlikte her yere giderken nasıl yok olabilirim?

Kapılar karşımda, kapılar yok. Dokunmamış, sık, gergin lastik ipler ve sınırlandırılmış gözyüzü. Bu deri artık benim değil. Şu anda sen, beni ilk gördüğün anı hatırlayabiliyorken, ben nasıl yok olabilirim?

 

%d bloggers like this: